Gedicht over Buffer Zuid door Eva Broekmann
Een bijzondere bijdrage aan het feestelijke moment kwam van spoken word artiest Eva Broekmann: zij droeg een speciaal voor Buffer Zuid geschreven gedicht voor.
Er vouwt zich een wollen deken om mijn gedachten
als ik in de waterrimpels op het meer
de groeven van mijn huid herken
als ik in het lam dat wankel op vier pootjes staat
zie hoe ik zelf groot geworden ben
als de kraai zijn pootjes
naast mijn ogen plaatst
er vouwt zich een wollen deken om mijn schouders
als ik leer dat ik onderdeel ben van een ecosysteem
met de mens die maakt
het veen dat draagt
als ik mijn vingers over boombasten ren
met mijn lief een croissantje deel op een pauzebankje
Lange Zonnedauw bij kleur herken
een gevoel dat bestaat
om de grenzen van mijn lichaam heen
gedragen door lucht
gedragen door veen
een gevoel dat ik deel met de rimpels in het water
met een lam dat net kan staan
een wederzijds begrijpen
dat we elkaar juist
zonder woorden verstaan
hoor het geluid van mijn stem
zie de stand van mijn ogen
de kleine veranderingen in de hoeken van mijn mond
als ik vertel over kraanvogels die juist overvlogen
kijk naar mijn lichaamstaal
als ik beschrijf dat de lucht gonsde
dat mijn lijf gedragen werd door die lucht
dat de wind in mijn gezicht sloeg
dat ik me over moest geven
aan waar het moment om vroeg
er vouwt zich een wollen deken om mijn lichaam
als de wijzers
van mijn horloge vallen
in het trage zand
mij de weg wijzen
naar niets anders dan stilstand
iets dat we uit volle borst koesteren
want als het hoogveen roept
zullen wij slechts luisteren
zullen we beloven
dat we haar niet zullen storen
haar met lieve woordjes toefluisteren
dat we slechts een handje helpen
dat we haar water geven, voeden
zoals ze ons voedt
maar om die hand te bieden
wordt er geofferd wat dierbaar is
wat we maakten, opbouwden
generaties lang
moet wijken voor wat nu nog bouwval is
waarin het zand zal schuren
tussen het opbouwen
en afbreken van bestaande muren
maar er zal een toekomst zijn
waarin een herinnering ligt
aan wat geweest is
met daarnaast de wetenschap
dat we naast elkaar aan de zijkant staan
van wat worden gaat
van ruimte voor lammeren om te kunnen wankelen
van wegbewijzering naar gezamenlijk stilstaan
er vouwt zich een wollen deken om ons allen
als we leren dat het hoogveen
generaties lang
zal voortbestaan