Een kwart eeuw inzet voor het Bargerveen: Gerard Meijers blikt terug

Langdurige inzet voor het Bargerveen

Gerards betrokkenheid bij het Bargerveen begon in 1998, tijdens een periode van extreme regenval. “In één nacht viel wel 100 millimeter”, herinnert hij zich. Door de regen dreigden de veenkades, die het Bargerveen beschermen tegen verdroging, door te breken. Sindsdien zet hij zich in om het gebied te beschermen, samen met de Dienst Landelijk Gebied en wat later Prolander ging heten, en andere betrokken gebiedspartijen.

Sinds twaalf jaar neemt hij deel aan de bestuurscommissie van Bargerveen-Schoonebeek als vertegenwoordiger van de provincie. “Mijn taak is om ervoor te zorgen dat de opdracht van de provincie juist wordt uitgevoerd”, vertelt Gerard. “Dat betekent veel overleggen met (bestuurlijke) partners maar ook het regelen van financiering vanuit bijvoorbeeld het Rijk en Europa.”

Trots

Gerard kijkt met voldoening terug, onder andere op de realisatie van de schaapskooi bij Weiteveen. “De inwoners waren eerst afwachtend, maar zijn nu trots. Er is meer leven in het dorp en daar zijn ze blij mee. En daar word ik ook blij van”, glimlacht Gerard.

Trots is hij ook op het project Buffer Zuid, al loopt dat minder soepel. Door veranderende wetgeving en nieuwe inzichten uit onderzoeken veranderde de opgave telkens. Oorspronkelijk zou het een bufferzone worden met kruidenrijk grasland dat agrariërs konden gebruiken. Nu zijn we twaalf jaar verder en wordt het een ‘bak’ met 1,5 meter water erin. “Soms dacht ik: hoe komen we hier uit? Maar door steeds weer te overleggen lukte dat toch.” Het project is pas klaar nadat Gerard weg is. “Ik had het graag zelf afgemaakt, maar ik heb alle vertrouwen in mijn opvolger.”

Samenwerken en draagvlak creëren

Gerard haalde vooral veel plezier uit het samenwerken met uiteenlopende partijen, zoals agrariërs, Staatsbosbeheer en Duitse grensgemeenten. “Je werkt aan hetzelfde doel, maar met verschillende belangen. Door die bespreekbaar te maken ontstaat draagvlak.” De samenwerking leidde tot mooie oplossingen. Zo heeft Staatsbosbeheer meegewerkt aan een netwerk van fiets- en wandelpaden. En boeren kregen via grondruil land dichter bij huis.

De natuur trekt

Vanaf mei is het tijd om zijn werk los te laten, maar de natuur blijft toch trekken voor Gerard. Hij denkt erover om vrijwilligerswerk te doen bij een natuurbeschermingsorganisatie. “Niet meer met mijn hoofd werken, maar met mijn handen”, lacht hij. “Maar eerst maar eens rustig landen en kijken wat ik wil.”